Notatka z nauki: Wzorce projektowe w programowaniu | EduMarka

Materiał: Wzorce projektowe w programowaniu | EduMarka opowiada  o wzorcach projektowych.

• Wzorzec projektowy to uniwersalne i sprawdzone rozwiązanie powszechnego problemu.
• Wzorzec projektowy składa się z:
  • Nazwy.
  • Opis problemu.
  • Rozwiązanie.
  • Konsekwencje rozwiązania.
• Korzystaj z zasad
  • SOLID (zasad programowania).
    • Single responsibility principle – Zasada jednej odpowiedzialności – Każda klasa powinna mieć tylko jedną odpowiedzialność (czyli tylko jeden powód do modyfikacji klasy) – jeden cel istnienia.
    • Open/closed principle – Zasada otwarte-zamknięte – Wszystkie klasy powinny być otwarte na rozszerzenia, ale zamknięte na modyfikacje.
    • Liskov substitution principle – Zasada podstawienia Liskov – Oprogramowanie powinno dobrze działać, gdy w miejsce klasy bazowej podstawimy jej którąkolwiek klasę potomną.
    • Interface segregation principle – Zasada segregacji interfejsów – Wiele dedykowanych i małych interfejsów jest lepsze niż jeden ogólny.
    • Dependency inversion principle – Zasada odwróconej zależności – Wysokopoziomowe moduły nie powinny zależeć od modułów niskopoziomowych, lecz zależność powinna wynikać z abstrakcji.
  • GRASP (zasad do programowania obiektowego).
• Wzorce pogrupowane są na obszary:
  • Konstrukcyjne – pomagają tworzyć nowe obiekty.
    • Budowniczy – tworzy obiekt z mniejszych obiektów element po elemencie.
    • Fabryka – tworzy grupę obiektów mających wspólny interfejs.
    • Prototyp – tworzy obiekt na podstawie już istniejącego.
    • Singleton – zapewnia, że stworzony obiekt ma tylko jedną instancję w całym systemie.
  • Strukturalne – pomagają ustalać relacje między klasami.
    • Adapter – pozwala połączyć ze sobą niekompatybilne interfejsy.
    • Dekorator – zmienia zachowanie klasy bez potrzeby dziedziczenia po niej.
    • Fasada – eksponuje uporządkowany interfejs.
    • Kompozyt – organizuje obiekty w strukturę.
    • Most – oddziela abstrakcję od implementacji.
    • Pełnomocnik – zastąpieni innego obiektu.
    • Pyłek – pozwala zarządzać wieloma identycznymi obiektami.
  • Czynnościowe – pomagają zarządzać zachowaniami i odpowiedzialnościami między obiektami.
    • Łańcuch zobowiązań/odpowiedzialności – tworzy listę obiektów realizujących żądanie klienta poprzez wykonywanie kolejnych działań ze zdefiniowanego łańcucha.
    • Polecenie – pozwala traktować żądanie klienta jako obiekt.
    • Interpreter – pozwala zdefiniować opis gramatyki innego języka.
    • Iterator – zapewnia dostęp do zbioru obiektów.
    • Mediator – zapewnia jeden interfejs dla wielu obiektów.
    • Pamiątka/Memento – pozwala zapamiętanie stanu obiektu.
    • Obserwator – informuje obiekty o zmianie obserwowanego obiektu.
    • Stan – zmienia zachowanie obiektu przez zmianę jego stanu.
    • Strategia – ukrawy implementację różnych algorytmów.
    • Odwiedzający/Wizytator – oddziela algorytm działania od struktury danych, na których działa.